Bugün 23 Nisan yani Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı. Her sene gibi bu sene da coşkuyla kutlandı ancak çocuklardan çok büyükler eğlendi. Çocukluğumdan beri 23 Nisan’dan hiç zevk alamadım, her çocuk gibi beni de görevlendirirlerdi. Bazen çok güzel bir gelinlik giyerdim bazen de tiyatroda rol alır gereken kostümü giyerdim. Provalarda adi eğlenirdik ama nedense her 23 Nisan günü hava yağmurlu ve siyah bulutlarla örtülü olurdu ve hevesimiz kursağımızda kalırdı. Soğuktan tir tir titrerdik ve içimden “Bu nasıl bayram, bayram değil işkence:) ” derdim. Ailelerimizin ve izleyicilerin oturduğu yerlerin üstü kapalı olurdu ama biz tüm gün aleni alanda beklerdik ve geldiğimde ayaklarım ıpıslak ve şişmiş olurdu. Anlayacağınız kendi bayramımı kutlayamazdım bu sadece benim için geçerli değil eminim başka şehirlerden pek çok dost da bunlardan şikayetçi olmuştur.
Bugünün haberlerine şöyle bir göz attım da bu sene da durum pek farklı olmamış, yine küçükler arkadaşlarına sarılarak ısınmaya çalışmış, kendisine hediye edilen bu mutlu günde mutsuz olmuş. Bu durum artık bir 23 Nisan klasiği oldu maalesef. Biz yine de küçüklerimizin bayramını kutlayalım ve istikbal yıldan itibaren gerçekten onların bayramı olmasını dileyelim.